DEJAN MRMAK

STAMBENI OBJEKAT

Beograd

U znamenitom ambijentu Dedinja realizovan je objekat arhitekte Dejana Mrmaka, čime je linija istorijskog razvoja dedinjskog rezidencijalnog fonda produžena jednim po svemu uzornim ostvarenjem. Logično opredeljenje autora je bilo da u istraživanju mogućnosti prostora i preispitivanju savremenog izraza krene od proverenih vrednosti Moderne, koja je cvetala upravo u ovom beogradskom ambijentu između dva svetska rata. Preimućstvo rada u total-dizajnu obezbedilo je sve uslove da Mrmak celovito i nadahnuto izrazi svoju kompleksnu viziju prostora. Život vile odvija se na tri nivoa. Budući da je raspoloživa parcela bila male širine ali relativno velike dubine, prostor po etažama je organizovan u linijskom, podužnom smeru. Piano nobile smešten je na prizemnom delu sa orijentacijom prema ulici. Stakleni zid-zavesa vizuelno nastavlja prostor na postojeću terasu i široko otvara pogled iz dnevne sobe prema bašti. Kako bi se vizure obogatile i uvela dinamika u optičkoj konstituciji ambijenta, ispred objekta izvedena je stilizovana konstrukcija slobodnostojećeg portika, upravno postavljena na ravan pročelja. Kompozicija eksterijera nedvosmisleno pripada geometrijskoj apstrakciji. U okviru nje egzistiraju jasne i jednostavne površine i volumeni, kao i promišljen sistem proporcija. Njeno estetsko dejstvo zasniva se na simboličnom značenju brojeva, prostornih odnosa i efekata postignutih sučeljavanjem horizontalnih i vertikalnih ravni. Pri svemu tome vokabular je krajnje sveden, čist, konceptualan. Nema pobude za ukrašavanjem prostora, bilo kakvog pomodarstva, suvišnih detalja. Oblik jasno prati funkciju i lep je sam po sebi. Ovako dobijen dekorativni minimum podrazumeva jedino šaru teksture kamene oplate i detalje konstrukcije vidljivo istaknute na fasadi. Primena kamena kao glavnog fasadnog obložnog materijala, što u ovom slučaju pretstavlja travertin tople i živopisne game, ravan krov, kao i opšti principi komponovanja masa pretstavljaju savremen omaž međuratnoj beogradskoj Moderni. Primenjeni materijali takođe odražavaju formulu minimuma - staklo, čelik i kamen, pri čemu je vrlo uočljiva pedantnost i principijelnost u njihovoj finalnoj obradi. Autor je posvetio intenzivnu pažnju pri osmišljavanju okućnice. Zapravo, ona i sam objekat tretirani su kao jedinstven artistički čin i međusobno se dopunjuju u svom značenju i vizibilitetu.