DEJAN BABOVIĆ

PENTHAUS

Novi Beograd

Najnoviji enterijerski dizajn Dejana Babovića pretstavlja luksuzni penthaus u novosagrađenom objektu u Novom Beogradu. Stan ima formu dupleksa u kome je donja etaža rezervisana za javni dnevni prostor, a gornja za grupu odaja radne, odnosno intimne porodične namene. Centralni deo stana je iskorišćen za stepenište, ali umesto da bude organizovan kao pasivan prostor, kako je u našoj arhitektonskoj praksi još uvek uobičajeno, njegov karakter je posve drugačiji. Prostori u njemu uređeni su za sedenje i snabdeveni obilatom količinom dnevne svetlosti, otkrivajući obrise ostalih prostorija u stanu i čineći tako doživljaj bogatim i kompleksnim. Međutim, ovaj poduhvat otkriva jedan daleko specifičniji i po mnogo čemu vredan pažnje fenomen - pojavu transponovanja karaktera ličnosti investitora u ambijent. Više od afiniteta, temperamenta ili stila života korisnika, u prostor su na najzanimljiviji način utkane i njihove želje, snovi, ili pak njima inspirisana mašta autora. Tako ovo delo u svojoj pravoj suštini možemo posmatrati kao prvorazredni dokument jedne porodice, brižljivu i nesvakidašnju psihološku studiju svakog njenog člana ponaosob. Osobine kao što su studioznost, tragački dar, vešta transkripcija nematerijalnog u domen materijalnog jasno izranjaju iz onoga što je pred nama, pretstavljajući gospodina Babovića kao autora. Istovremeno, u ovom enterijeru našlo se i nešto što verno prati opus ovog srpskog graditelja - jasna i smela linija, savršeno poznavanje materijala, besprekornost u realizaciji, i čistota izraza, koji nalaze svoje stilsko otelotvorenje u „high-tech"-u. U svakoj odaji odvija se jedinstvena priča, svojstvena samo njenom vlasniku. Ona poziva u svet imaginacije koji se neodoljivo i gotovo neprimetno sustiže sa realnošću, dočaravajući nov, futuristički model dečje sobe, prikazujući intelektualni profil korisnika, ili njegovu ljubav prema starim, egzotičnim ćilimima, koju otkriva tek spavaća soba. Tavanice su koliko sastavni i aktivni deo opšteg enterijerskog oblikovanja, toliko i scena sa zasebnom ulogom i pričom. Efekat „lebdećih" plafona vezan je za duhovito i promišljeno organizovano veštačko osvetljenje, i uvodi snažne geometrijske forme kao determinante prostora. Evidentna je primena staklenih i transparentnih pregrada umeto zidanih i zatvorenih, usled čega ambijent dobija karakter prostranosti, protočnosti i izrazite savremenosti.